ဘုရား႐ွင္လက္ထက္ကပင္
႐ွင္ျပဳခြင့္ရ႐ွိလာသည္မွစ၍ ႐ွင္ျပဳဓေလ့သည္
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ လူမ်ိဳးတုိ႔တြင္ ကုသိုလ္ေတာ္
ပဲြထူးပဲြျမတ္တစ္ခု ျဖစ္လာသည္။
မိဘမ်ားလည္း သာသနာအေမြေပးရာ ၊
ခံရာေရာက္၍ ျမင့္ျမတ္သည္ဟု
ယုံၾကည္ၾကသည္။
ရခုိင္လူမ်ိဳးတုိ႔သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား
ျဖစ္ၾကသည့္အေလ်ာက္ မိမိတုိ႔၏
သားရတနာမ်ားကုိ သာသနာေဘာက္သုိ႔
သြတ္သြင္းခ်ီးျမႇင့္သည့္
သွ်င္ျပဳမဂၤလာအခမ္းအနားကုိ တခမ္းတနား
က်င့္ပေလ့႐ွိၾကသည္။ မိဘမ်ားသည္ သားရတနာထြန္းကားလာသည့္အခါ
သာသနာ့အေမြကုိ ဆက္ခံရမည့္သူအျဖစ္
စိတ္ႏွလုံး၀မ္းေၿမႇာက္ကာ တစ္ေန႔တြင္
သွ်င္ျပဳရမည္ကုိ ေမွ်ာ္မွန္းလွ်က္ လုိအပ္ေငြမ်ားကုိ
စုေဆာင္းတတ္ၾကသည္။ ဤသည္မွာ
သားေယာက်ၤားေမြးသည့္ မိဘတုိင္း၏
ယုံၾကည္ခ်က္ပင္ျဖစ္ေလသည္။
သွ်င္က်င့္ကုိ ထိန္းေနသည့္အရြယ္တြင္
သွ်င္ျပဳၾကသည္။ သွ်င္ျပဳမဂၤလာမတုိင္မီ လုိအပ္ေသာ ပရိကၡရာ သကၤန္းမ်ား၊ ေကြၽးေမြး ဧခံရန္လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ၀ယ္ယူစုေဆာင္းၾကသည္။
ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္သူတုိ႔မွာ တတ္ႏုိင္သေလာက္
အလွဴပစၥည္းမ်ားကုိ ၀ယ္ၾကသည္။
သွ်င္ျပဳပဲြမတုိင္မီ ရက္သတၱ(၂)ပတ္ အလုိတြင္
သွ်င္ေလာင္းမ်ားအား ပုတီးစိပ္ႏွင့္ သွ်င္က်င့္၀တ္မ်ားကုိ
သင္ယူႏုိင္ရန္ ဆုိင္ရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး
ေက်ာင္းသုိ႔ ေစလႊတ္အပ္ႏွံၾကသည္။
ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟမ်ားႏွင့္ ရပ္ကြက္၊
ေက်းရြာသားမ်ားအားလည္း
ဖိတ္ၾကားၾကရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ အလွဴ မ႑ပ္ကုိ ေဆာက္လုပ္ရေလသည္။
သွ်င္ျပဳပဲြမတုိင္မီ (၃)ရက္ခန္႔အလုိတြင္
အိမ္ေထာင္႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ားသည္ ကြမ္းေထာင္၊ ပန္းေထာင္မ်ား စုေပါင္းျပဳလုပ္ၾကသည္။
တစ္ရက္အလုိတြင္ သွ်င္ေလာင္းလွ႔ည္ၿပီး
သွ်င္ေလာင္းလွည့္ပဲြတြင္ အဓိက သွ်င္ေလာင္းႏွင့္ ေန႔နံသင့္အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ပရိတ္အုိ ရြက္လွ်က္
ေ႐ွ႕ဆုံးမွ စီတန္းသြားေစသည္။
သွ်င္ေလာင္း၏ မိခင္က သကၤန္းကုိေခါင္းတြင္ရြက္၍
ဖ်ာလိပ္၊ ေခါင္းအံုး ၊ ပန္းေထာင္ ၊ အလွဴပစၥည္း
စသည္မ်ားကုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရြက္၍
စီတန္းသြားၾကရသည္။ သွ်င္ေလာင္း၏
ဖခင္သည္ သကၤန္းမွအပ ပရိကၡရာမ်ားကုိ လြယ္လွ်က္သြားရသည္။
သွ်င္ေလာင္းကုိ ဆင္ ျမင္းမ်ားအေပၚတြင္တင္၍
လည္းေကာင္း၊ ထမ္းစင္ေပၚတြင္ တင္၍
လည္းေကာင္း၊ ေန႔သင့္နံသင့္သည့္
ကာလသားမ်ားက ျခံရံကာ သွ်င္ေလာင္းကုိ
ေရႊထီးမုိးၿပီး စီတန္းလုိက္ပါရသည္။
ေနာက္တြင္ မဂၤလာပန္းတ်င္းတီးၿပီး
သႊ်န္းလုိက္ရတုမ်ားကုိ ရြက္ဆုိ
လုိက္ပါေလ့႐ွိၾကသည္။
သွ်င္ျပဳသည့္ေန နံနက္ေစာေစာတြင္
သွ်င္ေလာင္းအား မဂၤလာေျမႇာက္ရသည္။
ေန႔နံသင့္သူမ်ားကုိ သွ်င္ေလာင္း၏ အျခံအရံမ်ား
အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ကာ လာေရာက္ၾကသည္။
ဆရာေတာ္ႀကီးက သီလခ်ီးျမႇင့္၍
အႏၱရာယ္ကင္း ပရိတ္တရားေတာ္မ်ားကုိ
ရြတ္ဖတ္ၾကသည္။
သွ်င္ေလာင္း၏ မိဘမ်ားမွ
ညေန႔သွ်င္ေလာင္းလွည့္ခ်ိန္ကပင္ ဥပုသ္
ေဆာက္တည္ေနၾကသည္။
မဂၤလာေျမႇာက္ၿပီးေနာက္
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသုိ႔ သြားၾကရသည္။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သွ်င္ေလာင္းအား
သကၤန္းကပ္၊ သကၤန္းေတာင္းမ်ားကုိ ျပဳလုပ္သည္။
ထုိသုိ႔ ျပဳလုပ္ေနစဥ္ ကာလသားမ်ားက
ေက်ာင္းေအာက္ထပ္တြင္ ဗုံက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္တီးကာ
အေႏွာင့္အယွက္ေပးၾကသည္။
သွ်င္ေလာင္းမိဘမ်ားထံမွ ဆုခ်ီးျမႇင့္ေငြကုိ
ရလုိ၍ ျဖစ္သည္။
၎ကုိ မာန္နတ္ေမွာင့္သည္ဟု ေခၚဆုိေလ့
႐ွိၾကသည္။
သွ်င္ေလာင္းအား ေခါင္းရိတ္သည့္အခါ
မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားက ပိတ္ျဖဴစင္ၾကယ္ျဖင့္
ဆံပင္မ်ားကုိ ေျမၾကီးသုိ႔မက်ေစရန္
ခံယူၾကသည္။
ေခါင္းရိတ္ ေရခ်ိဳးသန္႔စင္ၿပီးေသာအခါ
ကာလသားမ်ား သွ်င္ေလာင္းအား
ရြတ္ခ်ီ၍ ဆရာေတာ္ႀကီးထံ
အေရာက္ပုိ႔ေပးၾကသည္။ ဆရာေတာ္က
(၁၀)ပါးသီလ ခ်ီးျမႇင့္ၿပီး သာမေဏေဘာင္သုိ႔
သြင္းလွ်က္ လူအမည္ကုိေဖ်ာက္ကာ
သွ်င္သာမေဏဘဲြ႔ကုိ ခ်ီးျမႇင့္ေပးေလသည္။
ဓာတ္ပံု ➳ အခင္ႏုိင္ႏုိင္(အမ်ိဳးသားရီး)
ထုတ္ႏုတ္ခ်က္ ။ ။
အသွ်င္စကၠိႏၵ၏
(ရခုိင္ယဥ္ေက်းမူမ်ား အမွတ္ ၈)၊ႏွင့္
အခင္ဦးေရႊဇံျပဳစုေသာ
(ရခုိင္သမုိင္းအလင္းျပက်မ္း) မွ
ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပပီးပါသည္။
Nhuun KabyarNwe
(ဓညဝတီ)
No comments:
Post a Comment